Ρίχνοντας μια ματιά στις αλλόκοτες εικόνες του Journey αμέσως μου δημιουργείται η αίσθηση ότι αυτό το παιχνίδι πρέπει να το δω. Το γεγονός αυτό από μόνο του κάτι πρέπει να σημαίνει.

Χωρίς να χρειάζονται εντυπωσιακά trailers και βροντερές ανακοινώσεις. Χωρίς να γυρίσουν μισή στροφή τα αστραφτερά, καλολαδωμένα γρανάζια της μηχανής παραγωγής hype. Χωρίς υπέρ-macho πρωταγωνιστή ή κάποια χυμώδη ηρωίδα.

Χωρίς ούτε καν μια χαριτωμένη, ποκεμονοειδή φατσούλα. Μόνο μια ατελείωτη έρημος και μια σουρεαλιστική μορφή σαν Κοκκινοσκουφίτσα ενός άλλου, παράλληλου σύμπαντος.

Φυσικά, δεδομένου ότι υπάρχουν ελάχιστες  πληροφορίες για τον τίτλο, κανείς δεν μπορεί ακόμα να εικάσει αν θα είναι πράγματι κάτι καλό ή αν η αξία του θα εντοπίζεται κυρίως στην ξεχωριστή αισθητική.

Αυτό, όμως, δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει ότι το γεγονός ότι με την ύπαρξη τέτοιων τίτλων αποδεικνύεται ότι το μάρκετινγκ δεν έχει καταφέρει ακόμα να πνίξει ολοκληρωτικά κάθε προσπάθεια πρωτοτυπίας και δημιουργικότητας στη βιομηχανία.

Η παρατήρηση αυτή μπορεί να μοιάζει τετριμμένη για άλλους δημιουργικούς χώρους, όπως τον κινηματογράφο για παράδειγμα, αλλά στη βιομηχανία των videogames κάτι τέτοιο αποτελεί ένα μικρό θαύμα.

Και αυτό γιατί η παραγωγή videogames, όσο και αν ενέχει τη διαδικασία της δημιουργίας και της έκφρασης είτε μέσω του αισθητικού τομέα είτε, σπανιότερα, μέσω του gameplay,  δεν έχει καταφέρει ακόμα να εδραιώσει το καλλιτεχνικό της "δικαίωμα".

Τι σημαίνει αυτό; Ότι κανείς δεν θα κατηγορήσει τον τάδε καταξιωμένο σκηνοθέτη όταν γίνεται αφαιρετικός ή αλληγορικός, αλλά όταν το πράττει ένας game designer τότε διακινδυνεύει το έργο του να χαρακτηριστεί  "προχειροφτιαγμένο" ή "ακαταλαβίστικο".

Ωστόσο, τέτοιοι χαρακτηρισμοί είναι αβάσιμοι για τον απλούστατο λόγο ότι η προχειρότητα στο σχεδιασμό παιχνιδιών δεν εντοπίζεται στη λιτότητα ή στην πρόθεσή του σχεδιαστή να ξεχωρίσει, αλλά ακριβώς στο αντίθετο.

Όταν ένας designer αναζητά την εύκολη λύση, τότε απλά ακολουθεί την πεπατημένη του εντυπωσιασμού και της δοκιμασμένης συνταγής. Η λιτότητα όταν εφαρμόζεται συνειδητά δεν συνεπάγεται ευκολία, γιατί έρχεται αντιμέτωπη με όλες τις αρχές του μάρκετινγκ, άρα και με εκείνους που χρηματοδοτούν την ανάπτυξη τίτλων.

Η αδυναμία των ανθρώπων αυτών να κατανοήσουν την πρόθεση μιας ομάδας ανάπτυξης να δημιουργήσει κάτι τόσο ξεχωριστό ήταν φανερή από τον τρόπο που (δεν) προωθήθηκε ένας τίτλος σαν το Ico.

Αντίθετα, το Shadow of the Colossus φαινομενικά διέθετε τα απαραίτητα στοιχεία για να αντιμετωπιστεί σοβαρά από τους publishers. Άλλο αν το ίδιο το υπόβαθρο του τίτλου γυρνούσε ανάποδα όλη τη λογική του "ήρωα" που αντιμετωπίζει τα γιγάντια "τέρατα".

Σε κάθε περίπτωση είναι φανερή η πρόθεση του μάρκετινγκ να στριμώξει με κάθε τρόπο έναν καταφανώς διαφορετικό τίτλο στην ίδια φόρμα με όλους τους υπόλοιπους.

Όχι ότι η "φόρμα" είναι απαραίτητα κάτι κακό. Η ύπαρξή της σημαίνει ότι στο παρελθόν κάποιοι έκαναν κάτι σωστά και οι υπόλοιποι έσπευσαν να ακολουθήσουν. Όμως, εκτός από πρότυπο μια τέτοια φόρμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καλούπι για μαζική παραγωγή.

Εκεί βρίσκεται το σφάλμα. Το καλούπι είναι προβλέψιμο, μετρήσιμο και θεωρητικά εύκολο να υπολογιστεί. Χ επένδυση + Ψ διαδικασία + Ν χαρακτηριστικά = γνωστό αποτέλεσμα. Αντίθετα, όταν αντιμετωπίζει κανείς άγνωστες ποσότητες τότε η εξίσωση γίνεται απρόβλεπτη και αυτό δεν αρέσει σε όσους σκέφτονται μόνο με αριθμούς.

Είναι βέβαιο ότι πρέπει να υπάρχουν τίτλοι με δράση, εντυπωσιακά γραφικά και αδρεναλίνη. Εξίσου βέβαιο είναι ότι πρέπει να υπάρχουν τίτλοι σαν το Ico ή σαν αυτό που φαίνεται ότι είναι το Journey.

Το σημαντικότερο επιχείρημα για την πολυπόθητη ενηλικίωση της βιομηχανίας δεν είναι τα φωτορεαλιστικά γραφικά και η εντυπωσιακή δράση, αλλά η ικανότητά της να αιφνιδιάζει και να ξεφεύγει από τα καθιερωμένα.

Νίκος Παπακωνσταντίνου

  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.