H κυκλοφορία ενός Final Fantasy είναι πάντα ένα μεγάλο γεγονός για τη βιομηχανία των Videogames. Ένα γεγονός που είναι συνήθως και καλό, αν και όχι δίχως τη σκοτεινή πλευρά του.
Γιατί είναι τόσο σημαντικό, ρωτάτε;
Δίχως καν να λάβουμε υπόψη το πόσο χρονοβόρα και πόσο ακριβή είναι η δημιουργία και η παραγωγή ενός τίτλου Final Fantasy, υπάρχουν κάποια στοιχεία που το ακολουθούν, στοιχεία που ορίζουν τάσεις στη βιομηχανία.
Κάθε Final Fantasy πρέπει να φέρει τεχνολογική επανάσταση, εξωπραγματικά γραφικά, νέα στοιχεία στο gameplay, νέους κόσμους και, τις περισσότερες φορές, να ορίσει μια κονσόλα. Οι τίτλοι και οι σειρές που δεν θα λύγιζαν κάτω από το συνεχές αυτό βάρος είναι μετρημένες στα δάκτυλα.
Τι από όλα τα παραπάνω όμως κάνει το Final Fantasy XIII;
Το review του Authority θα ανέβει την Δευτέρα που μας έρχεται, με λίγη καθυστέρηση δηλαδή, μια καθυστέρηση που πιστεύουμε ότι θα ωφελήσει την κριτική.
Σίγουρα μέχρι τώρα έχετε διαβάσει στα δημοσιευμένα reviews για τη γραμμικότητα του τίτλου και τα γραφικά του, καθώς και για το σύστημα μάχης και, εν γένει, τα ρίσκα που παίρνει.
Τι είναι αυτό όμως που κάνει τον τίτλο της Square Enix ένα τόσο μεγάλο ρίσκο;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη και έχει να κάνει με το συνολικό είδος των JRPGs τα οποία, δυστυχώς, έχουν πέσει σε βαθύ τέλμα.
Το Ιαπωνικό είδος αναμασάει τους ίδιους μηχανισμούς εδώ και καιρό, αγκομαχώντας κάθε φορά σε διαστρεβλωμένα και πολύπλοκα συστήματα μάχης, υπερβολικά εξεζητημένη καλλιτεχνική διεύθυνση ή τρελά σενάρια και χαρακτήρες. Πάνω κάτω όπως κάνει τόσο καιρό δηλαδή, αλλά πλέον με ακόμα μεγαλύτερη ένταση.
Θα μπορούσε κάποιος να πει πως όσο περισσότερο εξελίσσεται η Δύση στα RPGs, τόσο πιο σφιχτά κρατάει την παράδοσή της η Ανατολή, φοβούμενη μη χάσει το χαρακτήρα της, την εφηβεία της.
Έχουμε πλέον φτάσει σε σημεία που ο ίδιος ο σκηνοθέτης του Final Fantasy XIII, Motomu Toriyama, υπερασπίζεται τον τίτλο του πριν ακόμα βγει στα ράφια, γεγονός αδιανόητο για το “status” του τίτλου αλλά και της εταιρίας.
Το θέμα είναι πως το Final Fantasy XIII δεν είναι ένας απλός τίτλος. Είναι καταδικασμένος να κουβαλάει στις πλάτες όλη την Ιαπωνική κουλτούρα των JRPGs, μιας και για καλό ή κακό είναι ο μεγαλύτερος πρεσβευτής της στην υδρόγειο των Videogames.
Ο Toriyama δεν υπερασπίζεται μόνο τον τίτλο του, αλλά εμμέσως και όλη την Ιαπωνική σχολή σχεδιασμού, φωνάζοντας «εεεε αφήστε μας επιτέλους ήσυχους με το free roaming και το multi branching που βάζετε στα Δυτικά RPGs σας...”
Έχει δίκιο;
Όχι, έχει άδικο. Η Ιαπωνική σχολή έχει πιάσει σκουριά, είναι γεγονός.
Αυτό σημαίνει ότι τα δύο θηλυκά της, η επαναστατικότητα και η στασιμότητα, χαϊδεύονται εδώ και καιρό δίχως ρούχα, μέσα σε μια φουσκωτή πισίνα από ζελέ και αρώματα, δίχως όμως να προκαλούν κάποιο σημαντικό ερεθισμό για το θεατή.
Έχει έρθει ο καιρός για την ενηλικίωση, και όσο πιο γρήγορα το μάθουν οι Ιάπωνες σχεδιαστές, τόσο καλύτερα.
Καλό διήμερο
Ηλίας Θ. Παππάς
Twra gia to futurama den to thewrw kati idiaitero, typikh Amerikanikh kwmodia opws oi Simpsons.
Sthn Amerikh den prokeitai oute na agiksoun ton pato apo thn thematologia pou yparxei sta iapwnika anime, eite prokeitai gia kwmodia, eite drama, eite horror, eite drash, eite sports eite otidhpote.
Alla afto einai kai to thema mas, to oti ESENA den sou aresoune ta anime, afto den kanei thn iapwnikh filosofia oyte asxhmh, oute lathos, profanws apefthynetai se allo koino.
To idio akrivws me to FF13 kai ta Jrpg, DEN apefthynontai se aftous pou paizoun dytika RPG, afto eipa kai prin, afto lew kai twra.
Αν κοιταξεις τις δυτικες ταινιες και τα δυτικα Videogames θα δεις οτι ειναι διαχυτα απο βια και σεξιστικες αντιληψεις.Ομως αυτο δεν σημαινει οτι ειναι κατακριτεα για αυτο,,αλλο να απεικονιζεις κατι στην τεχνη,αλλο το να το κανεις στην πραγματικοτητα.Οσο περιεργα και ακατανοητα φαινονται σε εσενα καποια πραγματα,το ιδιο ακατανοητα φαινονται σε καποιους αλλους που βλεπουν με αλλη οπτικη.
Και φυσικα κανεις δεν σε υποχρεωνει να σαρεσει το χιουμορ τον Anime.Απλα μην ξεχνας οτι σε καποιους αλλους αρεσει :P
Επίσης δε καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να μπω μέσα στο βρακί μίας ξένης νοοτροπίας για να δεχθώ ως φυσιολογικό κάτι που η κοινωνία που μεγάλωσα με έμαθε πως είναι απαράδεκτο.
Δε θα μπορούσα ποτέ να φάω με ξυλάκια αλλά καταλαβαίνω απολύτως τη συνήθεια αυτή ως μέρος του πολιτισμού ενός άλλου λαού. Όμως δε θα δεχθώ ποτέ τέτοιου είδους απεικονίσεις, δικαιολογώντας τες ως μέρος μίας άλλης κουλτούρας. Τη σημαίνει "άλλη κουλτούρα" εδώ; Τα παιδιά έχουν άλλα δικαιώματα σε εκείνο το πλανήτη; Ή οι άνθρωποι είναι φυσιολογικό να έχουν άλλες ορέξεις;
Δηλαδή όταν δείχνει τη 12χρονη αδελφή του πρωταγωνιστή με ΠΡΟΦΑΝΗ σεξιστική έμφαση σε φωνή και εμφάνιση, για να το κατανοήσω ως φυσιολογικό θα πρέπει να διεισδύσω στην Ιαπωνική κουλτούρα; Μα στο δικό μου ημισφαίριο προβάλλεται αυτό το πράγμα, αυτό το πράγμα που προηγουμένως ανέφερα πως ΙΣΩΣ και ΔΥΝΗΤΙΚΑ καλλιεργήσει επιθυμίας παιδοφιλίας που ΜΠΟΡΕΙ να έρθουν εις βάρος ενός παιδιού από τη δική μου πλευρά του πλανήτη!! Δε μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό, ούτε εγώ ούτε κανένας, γι'αυτό αρκούμαι στο να το κατηγορώ και να "φωνάζω" γι'αυτό.
Και επίσης δε νομίζω να διαφωνήσει κανείς πως ανάμεσα στα εμετικά meetings τύπου AniMe.//gR στα οποία συγκαταλέγονται τόσοι wapanese ή no-lifers, υπάρχουν εκκολαπτόμενοι παιδόφιλοι.
Τώρα επίσης άρχισα να καταλαβαίνω γιατί υπήρξαν και αρκετές υποθέσεις τύπου Miyazaki στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου...
Τέλος πάντων...
Θεωρώ πως ναι μεν το Futurama έχει μία δυτική νοοτροπία και μία αντίστοιχη ιαπωνική κωμωδία (ας πιάσω μόνο κωμωδίες) έχει μία ιαπωνική νοοτροπία, αλλά αυτό δε παύει το γεγονός του ότι σχεδόν η ολότητα του χιούμορ των anime βασίζεται σε σεξουαλικά υπονοούμενα Α' Γυμνασίου ή σε συνεχώς επαναλαμβανόμενα αστεία (π.χ το ύψος του Edward στο FMA κάποτε έπαυε να είναι αστείο) ή σε γκριμάτσες και διάφορα τέτοια που με τη βία πολλές φορές έβγαζαν το γέλιο.
Με λίγα λόγια και καλά, θεωρώ μία τυπική anime κωμωδία σχεδόν βλακώδης μπροστά στο Futurama (μιας και πιάσαμε αυτό).
Για το θεμα της παιδοφιλιας απορω πως δεν το ειχες παρατηρησει πολυ καιρο πριν :) Ομως το να καταληγουμε στο συμπερασμα οτι τα Anime δημιουργουν παιδοφιλους νομιζω ειναι καπως παρατραβηγμενο.Ειναι λογικο να σε σοκαρει αυτο καθως βλεπεις το θεμα απο μια δυτικη σκοπια,ενω για τους Ιαπωνες ειναι ακρως φυσιολογικο.Γιαυτο ακριβως λεω πως για να σαρεσουν τα Anime/Jrpgs πρεπει να τρεφεις μια κατανοηση και αγαπη για την Ιαπωνικη κουλτουρα.
Καταλαβαίνω τι θες να πεις, εξ' άλλου έχω παρακολουθήσει anime πριν πολλά χρόνια σε πολύ νεαρή ηλικία και μέχρι τώρα ακολουθώ, αμυδρά πια, νέα και ειδήσεις. Όταν όμως μετά από 1, 2 ή και 5 χρόνια αποστασιοποιηθείς από αυτό το φάσμα θα ανακαλύψεις όλο αυτό το μονοδιάστατο που το χαρακτηρίζει. Έχω δει αρκετά anime και είχα χαρεί πολλά απο αυτά, όμως αυτή τη στιγμή δύο σειρές έχουν ακόμα θετικό πρόσημο στο μυαλό μου - το FMA και το Samurai Champloo. Δε γνωρίζω εάν τα ξέρεις.
Groundzero:
Οι Αμερικάνοι, παρά όλο το ζήτημα του "σεξ" και της "βίας", είναι αδιαμφισβήτητα πρωτοπόροι στην ηλεκτρονική ψυχαγωγία, είτε αυτό είναι ταινίες είτε τηλεοπτικές σειρές είτε κινούμενα σχέδια. Πες μου, ποια anime σειρά θα συγκριθεί έστω και ελάχιστα με την ιδιοφυία ενός Futurama; Αυτά που προσεγγίζει και σατηρίζει το Futurama, π.χ, μέσα από εκατοντάδες gags κάθε επεισόδιο, ποτέ δεν έχει αποπειραθεί κανείς Ιάπωνας καλλιτέχνης σε κανένα anime/παιχνίδι που γνωρίζω, να προσεγγίσει και να καυτηριάσει.
Οι κατά τα άλλα συμπαθείς Ιάπωνες έχουν εγκλωβιστεί σε ένα πολύ στενό περιθώριο, προσφέροντας εδώ και δεκαετίες την ίδια ιστορία με ελαφρές παραλλαγές. Υπογραμμίζω, δε μιλάω για αισθητική και εικαστικά, μιλάω για ιστορία. Ποτέ δε μπόρεσαν να απεγκλωβιστούν από αυτή τη στενή δεξαμενή θεματικής από την οποία αντλούν τα ίδια και τα ίδια στοιχεία κάθε φορά που πάνε να σκαρφιστούν μία ιστορία.
Τώρα, απ'ότι καταλαβαίνω, η δυτική σχολή των RPG έχει αναλάβει το ρόλο της εξομοίωσης του χαρακτήρα, της ταυτοποίησης του πρωταγωνιστή με το παίχτη, την ενεργή αλληλεπίδραση μεταξύ ήρωα και σύμπαντος. Εκεί οι χαρακτήρες είναι λιγότερο προκαθορισμένοι. Κατά τα γνώμη μου λοιπόν, οι προκαθορισμένες καταστάσεις και χαρακτήρες των jRPG προσφέρουν άπειρες δυνατότητες σε storytelling, σε κωμωδία, σε δράμα, δυνατότητες που μένουν πεισματικά αναξιοποίητες.
Αλήθεια, ξέρετε τι συνειδητοποίησα πρόσφατα; Και δεν το θέτω ως επιχείρημα ενάντια σε κάποια διαφωνία αλλά απλά ως μία εμπειρική παρατήρηση την οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
Πιστεύω πως οι Ιάπωνες μέσα από τις ιστορίες τους τρέφουν την επιθυμία της παιδοφιλίας.
Τουλάχιστον για τα anime, αν και πιστεύω πως αυτό θα μπορεί να ισχύει και για τα games, απ' ότι βλέπω και από διάφορα promotional από games δεν το θεωρώ διόλου απίθανο.
Είναι τόσο σημαδεμένος λαός, κρύβει τόσα απωθημένα, τόση ανωμαλία θα με συγχωρέσετε να πω που δε το θεωρώ καθόλου απίθανο. Το ανακάλυψα τις προάλλες προσπαθώντας να δω το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου ενός anime ονόματι Suzumiya Haruhi που μου άρεσε πολύ στο παρελθόν. Μόλις πήρα πρέφα το τι γινόταν με διάφορα μπουτάκια ή στήθη 14χρονων/13χρονων κοριτσιών, ένιωσα αηδία και το έκλεισα αμέσως. Μετά ήρθε φλασιά στο μυαλό μου ότι απ' όλα αυτά τα χρόνια που αναλωνόμουν στα anime, όλα κόλλαγαν. Η φωνή των γυναικών, υπερβολικά γλυκιά και ψηλή, σχεδόν μωρουδίστικη, ο σχεδιασμός των σωμάτων τους, δίνοντας έμφαση στις καμπύλες, πάντα με κοντές φούστες κάτω από τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες εσωρούχων, οι κινήσεις των σωμάτων τους, η υπερβολική ταλάντωση των στήθων.
Αυτό που άλλοι το ονομάζουν fan-service, εγώ το ονομάζω δυνητική τάση προς παιδοφιλία.
Ίσως μέχρι εδώ να ακούγομαι υπερβολικός, αλλά συνοπτικά δεν ισχυρίζομαι πως τα anime βγάζουν ενεργούς παιδόφιλους στη κοινωνία, και σίγουρα όχι ΠΑΙΔΟ-παιδόφιλους, αλλά κατά τη γνώμη μου καλλιεργούν σταδιακά αυτή την εν δυνάμει ισχυρή επιθυμία που ενδεχομένως κρύβεται μέσα στο άτομο. Μία επιθυμία καθ'όλα κατακριτέα και κατ'εμέ η μόνη άξια θανατικής ποινής.
Το βλέπω και στον εαυτό μου, από την άποψη του ότι ναι μεν είμαι 18 αλλά ένα κορίτσι 14ων χρονών, ένα "loli" όπως λένε και οι απανταχού ανιμάδες, θα μπορούσε κάλλιστα να με ελκύσει, πράγμα που στο μπροστινό μέρος του μυαλού μου θεωρώ απαγορευμένο.
Συγχωρέστε με που από το βάρος του FFXIII βρεθήκαμε στα anime και στην ανωμαλία τους.
TSH:
Φυσικά και θα ξανακάνω μία προσπάθεια. Είχα αγοράσει το FFXII ευκαιριακά, νομίζω πως δε θα το αφήσω να πάει χαμένο.
O kathenas exei ta stereotypa tou.
Me thn idia logikh eprepe na exw parathsei edw kai kairo to dytiko cinema.
Sorry den pianw to skeptiko.
Μιλάω κυρίως για την ιστορία, τη τοποθέτηση των πραγμάτων και την εξέλιξη του σεναρίου. Αυτό είναι μεγάλη πληγή για τους Ιάπωνες, που όμως δε λένε να ξεκολλήσουν από τα αμέτρητα απάλευτα, σχεδόν ανόητα πια στερεότυπα με τα οποία ποτίζουν τους τίτλους τους! Έφηβοι πρωταγωνιστές έτοιμοι να σώσουν το κόσμο, ενοχοποίηση του σεξ και της όποιας υπόνοιάς του και κενά μελοδράματα είναι τα χαρακτηριστικά μίας κλασσικής Ιαπωνικής συνταγής. Περίπου γι' αυτό το λόγο (αλλά και για άλλους πιο βαθείς, πιο πονηρούς) εγκατέλειψα τα anime και αποθαρρύνομαι να ασχοληθώ με ανατολικά RPG.