Ω μεγάλε Βόγκον του gaming, συγχώρα με και μη μου απαγγείλεις ποίηση διότι αμάρτησα. Και αμάρτησα για αρκετούς λόγους και με αρκετούς τρόπους…

Αμάρτησα γιατί παράτησα το Skyrim στο 25ο level του επικού Dragonborn μου. Γιατί οι 8 και 16 bit σειρήνες που αντηχούν στα αυτιά μου βρήκαν ένα νέο όπλο, την ανάγκη που είχα να παραμείνω στο κρεβάτι μου και παράλληλα να τρέφω την gaming πείνα μου. Και με παρέσυραν.

Παράτησα το Skyrim διότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα έψαχνα να βρω τρόπο να ξυπνήσω εκείνη την φάλαινα στο νησί Koholint. Γιατί στην προσπάθειά μου να βρω τρόπο να ζήσω κι εγώ σαν παιδί την περιπέτεια του γνωστού ξανθού «συνδέσμου» για το Game Boy (και Game Boy Color κυρίως) έπεσα μέχρι και στον βούρκο της touch screen του κινητού μου.

Γιατί μερικά παιχνίδια, καλέ μου Βόγκον είναι και πάντα θα είναι απωθημένα. Και ο retro αισθηματίας έχει πολλά απωθημένα τιτανοτεράστιε Βόγκον μου.

Γιατί όταν ήταν μικρός δεν μπορούσε να τα έχει όλα, και επέλεγε βάση γούστου και τύχης και όχι βάση γνώσης. Γιατί όταν άκουγε στο διάλειμμα τους φίλους του να μιλούν για Super Mario Land, αυτός ήξερε ότι στο σπίτι του τον περιμένει η «θαλπωρή» του Tiger του (που θα ήθελε και καινούργιες μπαταριές πιθανότατα).

Γιατί όταν επιτέλους ήρθε η ώρα να πάρει καινούργια κονσόλα, αυτοί οι απάνθρωποι τεχνοκράτες της βιομηχανίας διαφήμιζαν τα πολύγωνα και τα CD τους και όχι τις αγαπημένες του κασέτες με τον Sonic ή την Samus.

Αμάρτησα, Βόγκον αφέντη μου γιατί τελικά μετά από χρόνια ηθικής τάξης έφτασα στο σημείο να «κουρσέψω» την ενός αναλογικού μοχλού μαύρη φορητή «χιλιάρα» μου. Γιατί; Για να πάω πίσω στα χρόνια, που όταν διάβαζα την λέξη «μηχανισμός» νόμιζα ότι εννοούσαν βίδες και μπουλόνια.

Για να μπορέσω να ελευθερωθώ κι εγώ επιτέλους από το απωθημένο μου, και να έχω κι εγώ σαν παιδί την δυνατότητα να αποκτήσω άλλα απωθημένα.

Για να μπορώ να λέω κι εγώ «όχι» στην παλαβομάρα των ψηφιακών υπηρεσιών που με θέλουν να δίνω τα ίδια 5-10 τάλαρα για το ίδιο 20ετιας cartridge όποτε γουστάρουν. Γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι, και πλέον 60 ευρώ δεν δίνεις όχι για το gaming, αλλά ούτε για να καλύψεις βασικές σου ανάγκες.

Αλλά γιατί κυρίως, ανατριχιαστικά καλέ μου Βόγκον, το ήθελα. Ήθελα εδώ και καιρό να το κάνω. Ήθελα να αμαρτήσω. Να «κουρσέψω». Να πάω πίσω. Γιατί όσους Δράκους κι αν απορροφήσω θα με κυνηγάει πάντα η κουκουβάγια του παρελθόντος. Θα παίζει πάντα η μελώδια της retro αφύπνισής μου. Θα υπάρχει πάντα χώρος και χρόνος για ένα ακόμα εξαιρετικά σχεδιασμένο dungeon.

Αμάρτησα καλέ μου Βόγκον. Ομολογώ. Αμάρτησα για το retro μου. Και για μια φορά στην ζωή μου, είμαι αρκετά περήφανος για αυτό.

Don’t Panic.

 Κώστας Χατζαρόπουλος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.