Ο ρετροπόντικας σας ζητά ταπεινά συγγνώμη για την απουσία που έγραψε την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά έχει καλή δικαιολογία.
Πλέον αποτελεί μόνιμο κάτοικο της πόλης του Aberdeen στην Σκωτία, μια ανάσα από τα highlands και περίπου 3500 χιλιόμετρα από την προηγούμενη βάση του. Οι καιροί δυσκόλεψαν βλέπετε αρκετά στην αγαπημένη μας ψωροκώσταινα και ευτυχώς βρέθηκε μια πολύ καλή ευκαιρία που μου επέτρεψε όχι μόνο να ελπίζω σαν άνθρωπος, αλλά και να κρατώ την τύχη μου στα χεριά μου ως εργαζόμενος και ως επαγγελματίας.
Έτσι ο σημερινός ρετροπόντικας θα ασχοληθεί λίγο με θέματα (σχεδόν) εκτός retro gaming.
Δε θα μπουρδολογήσω λέγοντας ότι όλα είναι χαλιά στην Ελλάδα κλπ. Όμως θα ήμουν άδικος εάν έλεγα ότι τα πράγματα είναι τα ίδια εδώ. Δεν είναι. Και δεν είναι διότι το Aberdeen είναι μια πόλη γεμάτη πλούτο, τόσο φυσικό (πετρέλαια, πράσινο, φυσικό αέριο) όσο και βιομηχανικό (από το λιμάνι του περνούν ΟΛΑ τα πετρελαιοφόρα της Ευρώπης, κάτι το οποίο αμέσως το καθιστά την πετρελαϊκή πρωτεύουσα της Ευρώπης).
Το πρώτο σοκ έρχεται με την εικόνα της αγοράς. Και η αγορά είναι παντοδύναμη εδώ. Καταστήματα γεμάτα και ανοικτά όλη την εβδομάδα (Δεν έχει Κυριακή, γιορτή και σχόλη εδώ), τιμές οι οποίες είναι τουλάχιστον 20-30% φθηνότερες των ελληνικών (Uncharted 3 με 35 λίρες, Skyrim με 22, τηλεοράσεις 42” και 45” με 350 και 400 λίρες), και η ποικιλία φτάνει και περισσεύει. Και όλα αυτά σε μια πόλη περίπου σαν την Λάρισα σε πληθυσμό.
Όμως το μεγαλύτερο σοκ έρχεται με την οργάνωση. Ο γραφών χρειάστηκε να περιμένει στην ουρά της Τράπεζας της Σκωτίας περίπου 3 λεπτά έως ότου να έρθει κάποιος υπάλληλος και να τον ρωτήσει ευγενικά τι θα ήθελε, ενώ μετά από 15 λεπτά είχε κλείσει ραντεβού για την επόμενη ημέρα ώστε να εξυπηρετηθεί άμεσα για την δημιουργία νέου τραπεζικού λογαριασμού. Και όλα αυτά μόνο με το διαβατήριό του και ένα σχετικό γράμμα από τον εργοδότη του.
Α ναι. Και η ανάλογη καρτο-σύνδεση κινητού κοστίζει 0 λίρες για την κάρτα sim, χωρίς κανένα χαρτί με ΑΦΜ ή οτιδήποτε τέτοιο.
Πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα πυγμαίος, όχι γιατί ήμουν πίσω από τον πολιτισμό, αλλά γιατί κατάλαβα πόσο πίσω σε νοοτροπία είναι το κοινωνικό σύστημα της Ελλάδος. Θα μου πείτε «πες μας και τίποτε καινούργιο ρε μεγάλε». Άλλο όμως να το λες ενώ είσαι κάτοικος της Ελλάδος, και άλλο να το λες όταν έχεις δει με τα μάτια σου πως λειτουργεί μια καλοκουρδισμένη κοινωνική μηχανή.
Δε θα μιλήσω καν για τιμές σουπερμάρκετ και προϊόντων καθημερινής χρήσης, διότι θα μας πάρουν τα κλάματα όλους μαζί. Θα πω όμως αυτό: δεν μηδενίζω ούτε απαξιώ την αγαπημένη μου πατρίδα, όμως θεωρώ ότι πολύ δύσκολα θα ανεχτώ να υποβληθώ ξανά ως πολίτης στην ταλαιπωρία έστω μιας απλής πληρωμής λογαριασμού ΔΕΗ σε τράπεζα της Ελλάδος.
Στα του gaming τώρα: βρήκα μερικά ωραία μαγαζιά με videogames, και άρχισαν να γυρνάν τα μάτια μου. Η αγορά μεταχειρισμένων έχει κυριολεκτικά ΤΑ ΠΑΝΤΑ, από iPads μέχρι DS και από PS3 μέχρι Game Boy Advance. Η χαρά μου βέβαια δεν περιγράφεται όταν ρώτησα στο τοπικό Game Station πόσο κάνει το Sonic 1 για Master System που είχαν σε καλάθι και πήρα μια απάντηση της τάξεως της «Μιας λίρας»…
Όσο για νέους τίτλους: bundles που στην Ελλάδα κοστίζουν 300 και 350 ευρώ (κονσόλα, παιχνίδι, δυο χειριστήρια) εδώ βρίσκονται μεταξύ 150 και 200 λιρών.
Ίσως να με βλέπετε λίγο υπερενθουσιασμένο. Όμως φτάνει κάποια στιγμή η ώρα που ένας άνθρωπος πρέπει να αποφασίσει σοβαρά για κάποια πράγματα. Και είναι πραγματικά πολύ ωραίο και ενθαρρυντικό το να βλέπει πως η δουλειά του μπορεί τελικά να του εξασφαλίσει όχι μόνο τα προς το ζην, αλλά και κάτι παραπάνω από αυτό, και μάλιστα με την βοήθεια του κράτους και της κοινωνίας.
Μερικοί λένε «όπου γης και πατρίς». Στην εποχή μας, την εποχή του γρήγορου ιντερνέτ, των πτήσεων υπερμακρινής απόστασης και των smartphones, αυτό είναι τόσο αληθινό όσο ποτέ. Και μια συμβουλή για όσους έχουν όρεξη: εάν δείτε την ευκαιρία, μην κάνετε δεύτερη σκέψη. Αρπάξτε την.
Κώστας Χατζαρόπουλος
