Όπως όλοι έχουμε πλέον καταλάβει σε τούτη τη βιομηχανία, το νέο μεγάλο trend είναι το Apple App Store και το Android Marketplace.

Μετά ακολουθεί το σαφώς πιο οργανωμένο XBOX Live Arcade και το ελεγχόμενο χάος που λέγεται PlayStation Network και τέλος, σε δικό του εντελώς πρωτάθλημα, είναι το Steam για τα PC. Το trend που ακολουθεί είναι αυτό των remakes παλαιών παιχνιδιών, είτε με απλά ports είτε με πλήρως αναβαθμισμένες κυκλοφορίες (νεοελληνικά: reboots). Υπέροχο, δεν βρίσκετε;

Είναι όμως όλα τα retro παιχνίδια αξία μιας δεύτερης νεότητας ή ακόμα και αναγέννησης;

Τα τελευταία νέα θέλουν την Codemasters να αναγεννά μια κλασσική μορφή των 80s, τον Dizzy. Για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι τελοσπάντων αυτός ο Dizzy, είναι ένα αβγό (καλά διαβάζετε) το όποιο πρωταγωνιστούσε στην ομώνυμη puzzle – platform σειρά παιχνιδιών για τα 8bit και 16bit home computers των 80s. Αυτή η σειρά γαλούχησε ουκ ολίγους gamers την τότε εποχή και η επανακυκλοφορία της για iPragmatakia είναι ένα ευχάριστο και ελπιδοφόρο νέο. Επίσης θεωρώ ότι θα είναι και μια πολύ καλή gaming εμπειρία, διότι οι μηχανισμοί και οι γρίφοι του Dizzy μπορούν να σταθούν άνετα ακόμα και σήμερα, αρκεί βεβαίως να μεταφερθούν και ορθά.

Ένα παρόμοιο παράδειγμα είναι και η σειρά Monkey Island. Μόλις πρόσφατα εκπλήρωσα ένα μεγάλο μου όνειρο και αγόρασα σε ένα πολύ καλό (αλλά απαράδεκτο σε επίπεδο ανύπαρκτου manual) retail bundle τα δυο κλασσικά remakes των Monkey Island. Μιλάμε βεβαίως για μια κυκλοφορία η οποία αποτελεί τον ορισμό του καλού και προσεγμένου remake, αυτό που απορρέει από την αγάπη τόσο της ομάδας προγραμματισμού όσο και του ίδιου του κοινού που τα στηρίζει. Με voice overs από την αρχή και ανανεωμένα γραφικά, καθώς και με ανέγγιχτη την pixel perfect old school παρουσία των δυο πρώτων Monkey Island, ένιωθα απίστευτα όμορφα που μπορούσα τόσο εγώ σαν «παλαιότερος» όσο και το νεανικότερο κοινό, να απολαύσει δυο εκπληκτικά παιχνίδια που αντέχουν στον χρόνο.

Τέλος, η κυκλοφορία κάποιων επετειακών τίτλων όπως το Tomb Raider ή το HALO Anniversary συμπληρώνουν την Light Side των remakes.

Όπως όμως υπάρχουν πολλά ακόμα παραδείγματα κάλων remakes, έτσι υπάρχουν και οι υπερβολές και, εν τέλει, αποτυχίες.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα (με το όποιο είχα ασχοληθεί και παλαιοτέρα μέσω αυτής της στήλης) είναι το Burger Time World Tour, μια κυκλοφορία η οποία στηρίζεται στο καλό όνομα που είχε κάποτε το παιχνίδι Burger Time την δεκαετία του '80. Το «παλιό» παιχνίδι όμως ήταν επιτυχημένο γιατί ήταν ένα πολύ απλό, κλασσικά arcade παιχνίδι με μηχανισμούς που κρατούσαν τον παίκτη σε εγρήγορση και, κυρίως, τον διασκέδαζε. Το νέο παιχνίδι είναι ένα συνονθύλευμα παλαιών μηχανισμών με περιπλοκές καταστάσεις, το οποίο το μόνο που καταφέρνει τελικά είναι να γίνει μάλλον κουραστικό και όχι διασκεδαστικό.

Ένα ακόμα τέτοιο παράδειγμα είναι το Yar’s Revenge, το reboot ενός τίτλου ο οποίος αποτελούσε ένα από τα καλά shooters του Atari 2600. Μετά από 30 χρόνια λοιπόν η Atari, μέσω της Killspace Entertainment, κυκλοφόρησε ένα on-rails shooter το όποιο είχε αρκετά προβλήματα. Έτσι το μόνο που κατάφερε είναι να «χαλάσει» το όνομα του παιχνιδιού με έναν πολύ μέτριο τίτλο.

Μερικά ακόμα παραδείγματα επιτυχημένων retro τίτλων που απέτυχαν ως reboots / remakes να εντυπωσιάσουν είναι τα Rush ‘n’ Attack, Bionic Commando, Golden Axe, Shadowrun, Bomberman, Bubble Bobble… Γενικά η λίστα είναι μεγάλη.

Αυτή η μόδα των remakes / reboots κρύβει πολλές παγίδες γιατί η απόφαση να ασχοληθείς με κάτι τέτοιο σαν developer είναι δίκοπο μαχαίρι: εάν ένα remake / reboot είναι επιτυχημένο, τότε οι εκάστοτε παλαιοί πιστοί ανανεώνουν το ενδιαφέρον τους, ενώ παράλληλα τους πιάνει και η γλυκιά μελαγχολία των παιδικών τους χρόνων, ενώ και το νέο κοινό τελικά βλέπει τι διάολο είχε το τάδε παιχνίδι και ήταν τόσο καλό 20 χρονιά πριν.

Εάν όμως είναι αποτυχία, τότε εκτός από τη φήμη σου σαν developer καταστρέφεις και οποία πιθανότητα είχε ένα retro παιχνίδι να «ξανανιώσει», βάζοντας ταφόπλακα στις όποιες οικονομικές για κάποιον άλλο developer και συναισθηματικές για το κοινό, ελπίδες ανάδειξης ενός καλού retro τίτλου. Και επειδή δυστυχώς δεν έχουν όλοι τη διάθεση ή την ευκολία πρόσβασης σε όλα αυτά τα καλά retro games που υπάρχουν, η απόφαση ενός developer για μια τέτοια κίνηση κάθε άλλο παρά εύκολη είναι.

Κάθε «μόδα» έχει και την Σκοτεινή της Πλευρά. Το θέμα είναι να μην παρασυρόμαστε εύκολα σε αυτήν…

 Κώστας Χατζαρόπουλος

  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.