Αλήθεια, από ποιο σημείο και μετά θεωρούμε ότι τα παιχνίδια είναι retro games;
Η κοινότητα του retro gaming δείχνει να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως retro games είναι τα παιχνίδια της 8bit και 16bit εποχής, με την 32bit εποχή να περνά σε δεύτερη μοίρα. Βλέπετε η μετάβαση από την 2d στην 3d εποχή σήμανε όχι μόνο τεχνολογικές εξελίξεις αλλά και τον διαχωρισμό μιας ολόκληρης γενιάς του gaming, κάτι σαν την προ Χριστού και μετά Χριστών εποχή. Έτσι οτιδήποτε είχε κυκλοφορήσει στην προ 32bit εποχή θεωρείται λίγο έως πολύ retro ενώ από την 32bit και μετά θεωρείται εν πολλοίς ως κάτι πιο σύγχρονο.
Όσο όμως περνούν τα χρόνια και προχωρά η βιομηχανία, τόσο πιο πίσω πηγαίνει και η 32bit εποχή και όχι μόνο, αλλά με αυτήν αρχίζει δειλά δειλά να συμβαδίζει και η εποχή του PS2 και του XBOX. Και όσο πιο πίσω πηγαίνει, τόσο πιο κοντά στον όρο «retro» έρχεται και η προηγούμενη γενιά, εάν δεν έχει ήδη γίνει αποδεκτή ως retro εποχή πλέον.
Κι όμως, η συντριπτική πλειοψηφία των retro αφιερωμάτων, άρθρων, σελίδων και κοινοτήτων ασχολείται κυρίως με την εποχή του SNES και του Mega Drive, του NES και του Master System και λιγότερο με αυτή του PSone και Saturn ή του PS2 και του XBOX.
Κατά την γνώμη μου αυτό συμβαίνει διότι μαζί με τα γραφικά αναγκάστηκαν να αλλάξουν και οι μηχανισμοί και ουσιαστικά αυτό καθ’ αυτό το gameplay (όπως και ο σχεδιασμός). Η αλλαγή από 16 σε 32bit έφερε και την αλλαγή του σχεδιασμού, με αποτέλεσμα το retro gaming να σημαίνει πολλές φορές και τελείως διαφορετικό είδος gameplay. Κάτι το οποίο βέβαια είναι απολύτως λογικό.
Όταν αλλάζουν τα δεδομένα αλλάζει και η προσέγγιση. Τι αφήνουν όμως πίσω τους αυτές οι αλλαγές; Είναι άραγε οι εκάστοτε μεταβάσεις και αλλαγές γενεών του hardware ικανές, εκτός από πρόοδο να σημαίνουν και αλλαγή τρόπου σκέψης σε ό,τι έχει να κάνει με το παρελθόν; Και σε τελική ανάλυση πού στηρίζεται ο τίτλος / χαρακτηρισμός «retro» για ένα παιχνίδι;
Έχει να κάνει εξολοκλήρου με την ηλικία του και την περίοδο κυκλοφορίας του; Ή εμπεριέχει μέσα του και προσεγγίσεις του gameplay και του σχεδιασμού του; Έχει να κάνει μόνο με τα γραφικά του ή το κατά πόσο μπορεί να είναι playable ακόμα και σήμερα ή όχι;
Με το πέρασμα των γενεών αυτή η ερώτηση θα είναι όλο και πιο σημαντική για το κομμάτι της βιομηχανίας που ονομάζεται «retro gaming», καθώς ο όρος «retro» θα αφορά σαφώς περισσότερα πράγματα απ' ό,τι σήμερα.
Για μένα, σαν gamer retro είναι ό,τι έχει να κάνει με αναμνήσεις και σαφείς διαχωρισμούς από της παρούσα γενιά. Όσο retro game είναι το Super Mario Land άλλο τόσο retro είναι πλέον και το Crash Bandicoot ή το Metal Gear Solid 2 και ας υπάρχει μεταξύ τους χαώδης διαφορά σε επίπεδο τεχνικού τομέα.
Retro gaming είναι για μένα τα παιχνίδια τα οποία έδειξαν τον δρόμο, με καλό ή άσχημο τρόπο. Retro είναι η χαρά του να παίζεις και να γυρνάς ταυτοχρόνως πίσω στα παιδικά σου χρόνια ή ή να ανακαλύπτεις τι έπαιζε ο πατέρας ή ο θείος σου στα arcades. Retro είναι η χαρά της εξερεύνησης του παρελθόντος (πρωτίστως προσωπικού αλλά και της βιομηχανίας) μέσω ενός χάρτη φτιαγμένου από pixel και sprites, πολύγωνα και παλαιότερους ήχους.
Retro είναι η απόλαυση της παραδοχής του παρελθόντος ως λογική συνέχεια του παρόντος και του μέλλοντος.
Αλήθεια, τι είναι retro gaming για εσάς;
Κώστας Χατζαρόπουλος
...έτσι φαίνεται πια, έχει καταντήσει αηδία η επανακυκλοφορία σε HD και 3D το κάθε...πιο παλιό παιχνίδι.
Για μένα είναι αυτό που αναφέρει και το άρθρο και το νιώθω ακόμα πιο retro όταν το παίζω με στην αυθεντική έκδοση/κονσόλα/χειριστήριο.
Αυτό ακριβώς είναι και για μένα το retro άσχετα από αυτό που προσπαθούν να καταδείξουν τα πολύ mainstream μέσα αλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι όσο πιο παλιό είναι ένα παιχνίδι τόσο πιο έντονο είναι και το retro feeling.Είναι τελείως διαφορετική η αίσθηση του Super Mario Bros(snes) απο το Super Mario 64, του Ocarina of Time από το A Link to the Past κ.λ.π.