Καταρχήν ο Ρετροπόντικας θα ήθελε να σας ζητήσει συγγνώμη για την ολιγόμηνη απουσία του, αλλά οι καιροί είναι πλέον πολύ δύσκολοι και πάλι καλά που έχουμε και μια κανονική δουλειά και τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για μισό μισθό. Υποσχόμαστε όμως δυναμική επιστροφή εντός μερικών εβδομάδων.

Παρακάτω.

Δε ξέρω για σας, εμένα μια φορά ο χοντρός δεν μου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα. Κι αυτό γιατί είχα πάθει χοντρή ζημία στα τέλη της δεκαετίας του 80 με το Mega Drive του γείτονα και εκείνον τον φοβερό μπλε σκαντζόχοιρο ονόματι Sonic.

Όπως και να το κάνουμε ρε παιδάκι μου ήταν μούρη ο τύπος. Πονηρό χαμόγελο, ταχύτητα που για την εποχή της (και όχι μόνο) ζάλιζε, επίπεδα διάρκειας 30 δευτερόλεπτων και κόκκινα παπούτσια που θύμιζαν σε πάρα πολύ κόσμο Air Jordan.

Επίσης ήταν και το attitude. Τι πάει να πει «αφήνω το χειριστήριο» κάτω ρε μάστορα; Μας δουλεύεις; Εδώ ήρθαμε για να τρέξουμε, να κοπανίσουμε ρομποτάκια και χοντρούς μουστακαλήδες (τυχαίο; Δεν νομίζω Shigeru…) , όχι να πάμε χαλαρά και με την ηρεμία μας! Δεν έκανες τίποτα για τα επόμενα 10 δευτερόλεπτα; O Sonic σε κάρφωνε με το βλέμμα του, πατούσε ανυπόμονα το πόδι και εάν είχε λίγο παραπάνω όρεξη ο Yuji Naka μπορεί να προγραμμάτιζε και κάνα «γαλλικό» στα Ιαπωνικά…

Δυστυχώς η γούνα του σκαντζόχοιρου ήταν κομμένη και ραμμένη για δυο διαστάσεις, γιατί από τότε που μπήκε η τρίτη στην ζωή μας δεν έχουμε δει εμείς οι φαν της SEGA στον ήλιο chaos emerald.

Ναι, το Sonic Adventure του Dreamcast ήταν καλό, αλλά αλήθεια, ήταν όντως ΤΟΣΟ καλό;

Ναι, τώρα τελευταία κάτι πάει να ξαναγίνει. Αλλά θα γίνει; Ή θα πέσουν πάλι τίποτα 4αρια;

Και ευτυχώς που το λοιπό συνονθύλευμα με αλιγάτορες, κουνάβια, μύγες και βατράχια έχει πάρει δρόμο, γιατί δεν αντέχει άλλο ο οργανισμός μας να βλέπει ζωολογικό κήπο αντί για gameplay.

Επίσης ας σκοτώσει κάποιος τον Shadow.

Και όλους τους υπόλοιπους.

Ο Tails μπορεί να μείνει.

Μόνο αυτός όμως.

Χρόνια πολλά Sonic. Happy 20th anniversary.

Κώστας Χατζαρόπουλος