Κάθομαι από την Κυριακή και κοιτάω το πληκτρολόγιο και αναρωτιέμαι τι να γράψω.

Ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

1. Να γράψω για τους πολιτικούς μας, των δύο μεγάλων κομμάτων που αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία και που μας έβαλαν την πέτρα στο λαιμό, μας τσιμέντωσαν τα πόδια και μας πέταξαν στη θάλασσα ψηφίζοντας το μνημόνιο (last edition);

2. Να γράψω για τις χιλιάδες λαού που επιτέλους ξυπνήσανε και βγήκανε στους δρόμους για να αντισταθούν ειρηνικά;

3. Να γράψω για τη δράση των (εγκάθετων από την Αστυνομία;) (αναρχικών;) (πλιατσικολόγων;) (πραγματικά εξαθλιωμένων;) (επαναστατών αντιστασιακών;) οι οποίοι έκαψαν μεγάλο μέρος αρκετών ιστορικών κτηρίων του κέντρου της Αθήνας;

4. Να γράψω για όσους λοιδόρησαν, όσους στεναχωρήθηκαν με τις ανωτέρω καταστροφές;

5. Να γράψω για την Αστυνομία που αντί να προστατεύει τον λαό και την περιουσία του, προστάτευε το κοινοβούλιο και το «άβατο» της  πλατείας -πόσο ειρωνικό- Συντάγματος, ψεκάζοντας στην πορεία γεροντάκια που έχουν προσφέρει πολλά σε αυτή τη χώρα;

6. Να γράψω για το όργιο παραπληροφόρησης ένθεν και εκείθεν, όλες αυτές τις ημέρες;

7.  Να γράψω για άλλη μια φορά ότι η χώρα που δημιούργησε το μέτρο το έχει ξεχάσει εντελώς;

Ας γράψουμε λοιπόν για όλα.

1.  Για να φτάσω εγώ που είμαι μειλίχιος και πράος άνθρωπος να πω ότι θέλω να με αφήσουν να χρεοκοπήσω, μάλλον τα μέτρα είναι σκληρά.  Τα όρια της εξαθλίωσης που έθεσαν οι 199 που ψήφισαν το νέο μνημόνιο είναι απίστευτα και θα μας οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στον πάτο.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι καρεκλοκένταυροι των Βρυξελλών και του Δ.Ν.Τ. υπολογίζουν τα οικονομικά μεγέθη μίας χώρας μη λαμβάνοντας υπόψη τους ότι για να λειτουργήσει το οτιδήποτε απαιτούνται και ζωντανοί πολίτες.

Έτσι λοιπόν δεν έχει νόημα να «σωθούμε» και να μείνουμε στο ευρώ.  Η εξαθλίωση είναι ήδη εδώ. Οπότε θα μπορούσαμε να το κάνουμε χωρίς να στήσουμε κώλο. Τα δύο μεγάλα κόμματα (συν Αδωνιβοριδοντόρες) τον έστησαν.

Παρεμπιπτόντως το έως τώρα αποτέλεσμα; Εμείς είμαστε με στημένα οπίσθια και οι Ευρωπαίοι φαίνονται να μας λένε με λάγνο βλέμμα: «Ίσως αργότερα…».

2. Βγήκαν εκατοντάδες λαού στο δρόμο. Δεν θα τους κατηγορήσω ότι τώρα ξύπνησαν, δεν έχει νόημα, αρκεί που βγήκαν. Δεν μπορώ να μην κάνω την απαραίτητη επισήμανση ότι όλοι αυτοί είναι -πλέον συνειδητά εξαπατημένοι- πρώην(;) ψηφοφόροι αυτών που μας έφεραν ως εδώ, όπως δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι από το διεφθαρμένο σύστημα ΦΑΓΑΜΕ ΟΛΟΙ.

Όλοι απλώσαμε το χέρι στο γλυκό, όλοι ζήσαμε πέρα από τις δυνάμεις μας. Κυρίες και κύριοι, ήρθε ο λογαριασμός.

Ας το ξεπεράσουμε και αυτό.  Πέτυχε κάτι αυτή η καταπληκτική, η μαζική, η ζωντανή και επίμονη διαδήλωση; Όχι, γιατί ενέσκηψαν τα 3, 4 και 5.

3. Ποιοι είναι επιτέλους οι κουκουλοφόροι; Κατά την άποψη μου αποτελούνται από όλους όσους περιλαμβάνω μέσα στις παρενθέσεις, με την εξαίρεση ίσως των ιδεολόγων και συνειδητοποιημένων αναρχικών, ενώ αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχουν "επαναστάτες-αντιστασιακοί" που θα έφταναν ως εκεί.

Ναι στις διαδηλώσεις υπάρχουν φυτευτοί ασφαλίτες. Το να το αρνείται κανείς είναι πλέον εντελώς ηλίθιο. Όμως ακόμα και εάν αυτοί ξεκινούν τα επεισόδια για να προβοκάρουν τις διαδηλώσεις, δόξα τω Θεώ έχουν πρόθυμο κοινό από κάτω…

Υπάρχουν οι αναρχικοί (γιαλαντζί-μπαχαλάκια-χούλιγκαν των γηπέδων) που -σύμφωνα και με δικές μου πληροφορίες- προετοίμαζαν όλες αυτές τις ημέρες χάος έχοντας καταλάβει τη Νομική και μετατρέποντας την σε ορμητήριο.

Παρένθεση, αλλά με κάτι τέτοιες παπαριές χάθηκε το πολύτιμο πανεπιστημιακό άσυλο…

Εκεί λοιπόν έφτιαξαν τα πυρομαχικά της μεγάλης μάχης. Οι πανεπιστημιακές αρχές λέει είχαν ενημερώσει δια επιστολής (!!!) την αστυνομία αλλά η αστυνομία δεν πήρε το γράμμα.

Δηλαδή ένας από τους λόγους που κάηκε η Αθήνα είναι ότι μερικοί δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι εφευρέθηκε το τηλέφωνο.

Πλιατσικολόγοι. Είναι πλέον βέβαιο βάσει μαρτυριών, ότι συμμορίες αγνώστων παρακολούθησαν και στοχοποίησαν επιχειρήσεις , επισημαίνοντας τα ακριβά προϊόντα προς λεηλασία, ενώ στο μεταξύ εξεβίασαν παραπάνω του ενός επιχειρηματίες να τους πληρώσουν για να μην τους κάψουν το μαγαζί.

Πραγματικά εξαθλιωμένοι; Πιθανότατα, αν και έχω μια υποψία ότι οι άστεγοι πάντα υπήρχαν εκεί, απλά χαμένοι στον τεχνητό μας πλούτο δεν τους βλέπαμε όσο τώρα…

4. Αυτό είναι κάτι που δεν κατάλαβα από την πρώτη στιγμή. Κάποιοι, οργισμένοι πες, επαναστάτες πες, κυνικοί πες από την πρώτη στιγμή έπεσαν να φάνε όσους θλίβονταν για το κάψιμο της πόλης.

Ίσως και κάποιοι από τους δεύτερους να έφτασαν στην υπερβολή. Όμως στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, δουλειές χάθηκαν, περιουσίες καταστράφηκαν, ιστορικά κτήρια κάηκαν. Και τίποτα από αυτά δεν φέρνει πίσω τους χαμένους μισθούς.

Θα μου πείτε οι «επαναστάσεις» έχουν και τέτοια παρεπόμενα. Ναι αλλά όταν κάποιος λέει ότι το «Αττικόν» ήταν ένα απλό κτήριο, που είναι, αύριο θα πει ότι και η Ακρόπολη είναι ένα απλό κτήριο. Που είναι. Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι άξιος της μοίρας του.

5.  Αστυνομία και Υπουργείο προστασίας του πολίτη (αλλάξτε όνομα, έχει και η πλάκα τα όρια της).

Την ώρα που καιγόταν το σύμπαν υπεράσπιζαν τη Βουλή και έδιωχναν τον αθώο κοσμάκη από την Πλατεία. Στο μεταξύ ψέκαζαν τον Γλέζο και τον Θεοδωράκη με δακρυγόνα.

Μια απάντηση σε κάτι που έγραψε ο φίλος μου ο Ηλίας. Η ξεφτίλα του ότι περιμένουμε από δύο 90χρονους να μπουν μπροστά είναι μεγάλη για τους καλλιτέχνες μας, αλλά μην απορείς, οι μισοί είναι σε κόμματα της αριστεράς και μερικοί έχουν και συγγενείς στην Κυβέρνηση. Παραπονεμένα λόγια…

Μου αρέσει που πριν από ημέρες το συνδικαλιστικό όργανο των αστυνομικών είχε βγάλει ανακοίνωση ότι «Δεν θα στραφούμε ενάντια στα αδέρφια μας». Αφού σας χαλάει μην το πίνετε.

6.  Ίσως κάτι που με ενόχλησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και άντε ας παραδεχθούμε ότι τα κανάλια υπηρετούν το σύστημα και καταστροφολογούσαν για να κάνουν το λαό να φοβηθεί και να αποδεχθεί τα μέτρα.

Ας πούμε και ότι αφιέρωναν ¾ του δελτίου στις καταστροφές και 1/15 στη μεγαλειώδη διαδήλωση. Οι υπόλοιποι όμως; Η άλλη πλευρά; Εμείς. οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων;

Μια παρένθεση εδώ για τα blogs. Ειλικρινά -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- γράφουν ό,τι τους κατέβει. Την ώρα του μεγάλου χάους έφτασαν να γράψουν ότι καιγόταν η Εθνική Βιβλιοθήκη. Γιατί;

Γιατί κάποιος παπάρας το είχε γράψει στο Twitter, Facebook... ό,τι να ‘ναι.  Και αυτοί το είδαν «δημοσιογραφία» και το αναπαρήγαγαν.

Από εκεί και πέρα, ο καθένας από μας και πρώτος από όλους εγώ, πέφτουμε στην παγίδα του share ό,τι βλακείας δούμε χωρίς να την εξετάσουμε προσεκτικά. Έτσι έκανε το γύρο του Facebook μία φωτογραφία με διαδηλωτές και αστυνομικούς να φοράνε τα ίδια άρβυλα, για να αποδειχθεί ότι υπάρχουν εγκάθετοι.

Μόνο που η εν λόγω φωτογραφία ήταν από επεισόδια στον Καναδά το 2010, κάτι που μπορούσε να διαπιστώσει κανείς με έναν απλό έλεγχο.

Ακόμα και για τον απαράδεκτο ψεκασμό του Γλέζου, που όντως συνέβη, οι περισσότερες φωτογραφίες προέρχονται από τότε που είχε ξανασυμβεί  πριν μερικούς μήνες. 

Η μάνα μου λέει να βουτάω τη γλώσσα μου στο μυαλό μου πριν μιλήσω. Ας βουτάμε και το ποντίκι πότε-πότε…

7. Ναι, έχει χαθεί το μέτρο, μόνο που έχει συμβεί τόσο απελπιστικά πολύ, που απλά γίνεται άλλος ένας παράγοντας που μας οδηγεί στη βέβαιη αυτοκαταστροφή, χωρίς τη βοήθεια των ξένων.

Εύκολα, μέσα στην οργή μας στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλο με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς.  Προχτές φίλη μου που έκανε share status μου στο Facebook όπου απέρριπτα την παπαριά που κυκλοφορούσε (πάλι ράδιο-αρβύλα), δηλαδή ότι οι εκλογές είναι άκυρες  αν το 51% είναι λευκά, αποκλήθηκε πρασινορουφιάνος και εγώ λούγκρα.

Χωρίς λόγο, άσχετα αν όσα λέγονταν αποδεικνύονταν με παραπομπές.  Έτσι έβριζαν οι «επαναστάτες» τους «καναπεδάκηδες» και τούμπαλιν, ξεχνώντας  οι πρώτοι ότι πριν από λίγο στον καναπέ ήταν και αυτοί, ενώ οι δεύτεροι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι θα τους σώσει ο «Θεός της Ελλάδος».

Αλίμονο.  Ξέρετε, όμως, τι με πειράζει περισσότερο από όλα τα παραπάνω; Ο εαυτός μου που δεν πήγε την Κυριακή γιατί είχα ένα μικρό κρυολόγημα, το οποίο χρησίμευσε ως μια χαρά δικαιολογία.

Δεν ξέρω γιατί δεν ήμουν εκεί. Η απογοήτευση είναι ένας λόγος σίγουρα. Μάλλον το χειρότερο όμως είναι ότι μέσα μου έχω αρχίσει να αισθάνομαι ότι δεν αξίζουμε να σωθούμε και ίσως μια ολική καταστροφή μας να κάνει τον κόσμο καλύτερο.

Διότι γκρινιάζουμε πολύ και πάντα φταίει ο άλλος, ποτέ ο εαυτός μας. Αλλά, ευτυχώς, ελπίδα υπάρχει πάντα. Αρκετοί πλέον κοιτάνε τον καθρέφτη και ρίχνουν φάσκελο.

Το κακό είναι ότι εγώ το κάνω εδώ και χρόνια…

Δημήτρης Βασιλάκης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.