Διάβαζα σήμερα το νέο για το UMD Passport του PSVita, το οποίο θα επιτρέπει στους gamers να μεταφέρουν UMD τίτλους του PSP στο νέο μηχάνημα.

Συνειδητοποίησα ότι το θέμα του λεγόμενου backwards compatibility είναι για κάποιο λόγο πολύ σημαντικό, ειδικά τον πρώτο καιρό της ζωής ενός μηχανήματος.

Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι το γιατί. Και εξηγούμαι.

Τόσο το PS3, όσο και το Xbox 360, στην αρχή της καριέρας τους είχαν τη δυνατότητα να «παίζουν» παιχνίδια του PS2 και του Xbox. Ήταν μάλιστα ένα από τα στοιχεία που διαφημιζόταν πολύ εκείνον τον καιρό. Το ίδιο ισχύει και για το Wii, που παίζει ακόμα GameCube τίτλους, αλλά και για τα φορητά συστήματα.

Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει μια τέτοια λειτουργία τόσο σημαντική για ένα μηχάνημα; Μα φυσικά η σιγουριά. Η σιγουριά που νιώθει ένας καταναλωτής ότι το νέο μηχάνημα θα μπορεί να εκμεταλλευτεί την προηγούμενη συλλογή τίτλων του, κάτι που σε γενικές γραμμές κάνει πιο εύκολη και πιο ασφαλή τη μετάβαση από το ένα σύστημα στο άλλο.

Είναι όμως τόσο σημαντική μια τέτοια λειτουργία; Προσωπικά πιστεύω πως όχι.

Η συμβατότητα με τα προηγούμενα συστήματα είναι μάλλον άχρηστη, καθώς αν το καλοσκεφτεί κανείς, ένα νέο μηχάνημα το αγοράζουμε για να απολαύσουμε νέας τεχνολογίας τίτλους και όχι τους παλιούς δοκιμασμένους. Είναι ένα μέσο που υπόσχεται εξελίξεις και καινοτομίες και η δυνατότητα εκτέλεσης παλιών τίτλων δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό.

Θα μου πείτε ότι υπάρχουν τίτλοι που αξίζει να παίζει κανείς ακόμα και σήμερα. Και συμφωνώ μαζί σας. Όμως αν κάποιος έχει έναν τίτλο από ένα παλιό μηχάνημα, τότε κατά πάσα πιθανότητα έχει και το ίδιο το μηχάνημα και μπορεί κάλλιστα να το χρησιμοποιήσει για να ασχοληθεί με το αγαπημένο του Videogame.

Άλλωστε, συνήθως η συμβατότητα προσφέρεται μέσω λογισμικού και σχεδόν πάντα υστερεί από την εμπειρία που προσφέρει το αρχικό μηχάνημα.

Ένα άλλο μείον στο όλο θέμα της συμβατότητας είναι το κόστος. Οι εταιρείες, θέλοντας να καλύψουν την ανασφάλεια των καταναλωτών, αλλά και τις τρύπες στη συλλογή του νέου συστήματος, προσφέρουν τη συμβατότητα αυξάνοντας παράλληλα το συνολικό κόστος του μηχανήματος. Παράδειγμα το PS3 που σύντομα αναγκάστηκε να «κόψει» τη λειτουργία για να μειώσει το μεγάλο κόστος αγοράς του (αλλά και για να εκμεταλλευτεί τις ψηφιακές πωλήσεις).

Υπάρχουν φυσικά περιπτώσεις που η λειτουργία της συμβατότητας μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη και, κυρίως, βολική. Άλλωστε δεν είναι πάντα εύκολο να στήνει κανείς τόσα μηχανήματα για να ευχαριστηθεί τον όποιο τίτλο. Αυτές όμως οι περιπτώσεις είναι σχετικά λίγες, ενώ πλέον καλύπτονται ως ένα βαθμό από τις συλλογές HD που κυκλοφορούν κατά κόρον.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει η συμβατότητα αυτού του είδους. Θα προτιμούσα φθηνότερες κονσόλες, που να εστιάζουν στο μέλλον, και τις ρετρό ανησυχίες μου μπορώ να τις καλύψω και με άλλους τρόπους.

Κάνω λάθος;